Kur lindi vajza – një foshnjë me sy të kaltër si deti i Jonit dhe flokë të zinj si rëra e Rana e Hedhun – Zanat e para i dhuruan bukurinë, këngën, kujtesën e gjuhës shqipe, zemërgjerësinë dhe shkathtësinë në punët e shtëpisë.
Rozafa e Zezë hapi sytë dhe tha: “Unë jam ajo që kujton.”
Historia nuk ishte për luftëra apo përputhje romantike. Ishte historia e një vajze që dikur ishte një , që lutej në një gjuhë dhe mallkonte në të njëjtën gjuhë, që donte të atin dhe e urrente ligjin e tij, që donte të qëndiste yje dhe t'i presë në copa. Bukuroshja e Fjetur Dubluar ne Shqip
Ajo tha me zë të lartë: “Unë dua të jem e lirë.”
Dhe kështu, në Shqipëri, ata ende tregojnë për Bukuroshen e Fjetur të Dyfishuar , e cila mësoi se për t'u zgjuar, nuk duhet të zgjedhësh mes dy vetve të tua – por t'i duash të dyja në të njëjtën kohë. Kur lindi vajza – një foshnjë me sy
Një princ i pasur provoi të fliste ëmbël pranë veshit të së Bardhës. Një luftëtar provoi të kërcënonte të Zezën në ëndërr. Asgjë.
Ai nuk u përpoq t'i zgjonte. Ai u ul midis dy shtretërve dhe filloi të tregonte një histori. Ajo tha me zë të lartë: “Unë dua të jem e lirë
Në agim, Rozafa e Bardhë hapi sytë dhe tha: “Unë jam ajo që fal.”
Priftërinjtë thanë: “Kjo nuk është çmenduri. Kjo është mallkimi i Mallakastrës.”
Në mëngjes, Rozafa thoshte: “Do të qëndis një yll të kuq në pëlhurë.” Por në të njëjtin moment, zëri i saj i dytë (që vetëm ajo e dëgjonte) bërtiste: “Do të pres yllin në copa!”
Dhe Zana Mallakastra, kur e pa këtë, buzëqeshi për herë të parë. Sepse ajo nuk kishte mallkuar – ajo kishte dhuruar të vërtetën .